سلام
همونطور که میدونید سبک پراگرسیو راک به معنای واقعی در سال 1969 میلادی توسط گروه King Crimson با آلبوم In The Court Of The Crimson King پایه گذاری شد. و به دنبال اون گروه های دیگه ای مثل Yes - ELP - Genesis و Jethro Tull نیز دنباله رو گروه King Crimson و سبک پراگرسیو راک شدن و توانستن با ارائه آلبوم های قابل قبولی در طول دهه 70 میلادی این سبک رو گسترش بدن.
یکی از مشخصه هایی که موزیسین های سبک پراگرسیو راک رو از سایر سبک های راک جدا میکرد تکنیک فوق العاده نوازنده ها در کنار موسیقی بسیار پیچیده و متکلف اون ها بود.
متاسفانه در اوایل دهه 80 میلادی با گسترش سبک "پانک راک" که بیشتر به سمت یه موسیقی ساده و پرخاشگر متمایل بود از یه طرف و همچنین در گیر شدن برخی از موزیسین های پراگرسیو راک با مسائلی مثل کسب درآمد و تجارت که باعث کاهش خلاقیت و درنتیجه ساده شدن و Popular شدن موسیقی اون ها شده بود از طرف دیگه باعث شد که ناگهان این سبک دچار انحراف بشه!
تا اینکه در سال 1988 گروه هوی متال Queensryche یه آلبوم داستانی رو با نام Operation: Mindcrime منتشر کرد که تاثیرات شگرفی رو در سبک پراگرسیو گذاشت.
حتما می پرسید هوی متال چه ربطی به پراگرسیو داره؟ خب ... عرض می کنم خدمتتون!
این آلبوم از نظر آهنگسازی کاملا منطبق بر پارامترهای موسیقی هوی متال دهه 80 میلادی بود. ولی از نظر اینکه با یه دید کاملا باز و مفهومی ساخته شده بود یا به عبارتی یه Concept Album (آلبوم داستانی) به حساب می اومد اون رو شبیه به آلبوم های داستانی گروه های پراگرسیو راک مثل پینک فلوید - Yes و ELP کرده بود.
از اونجایی که در دهه 80 میلادی سبک پراگرسیو راک تا حد زیادی از نظرها افتاده بود موزیسین های جوان علاقه مند به این سبک در تلاش برای یافتن راه کارهایی جهت احیای دوباره این سبک بودن. در این میان گروه هایی مثل "دریم تیتر" از آلبوم Operation: Mindcrime الهام گرفتن و با ایجاد تغییراتی در موسیقی پراگرسیو راک شکل جدیدی از این سبک رو مطرح کردن که در واقع بهترین راه کار برای احیای سبک پراگرسیو به شمار می رفت.
گروه دریم تیتر با ادغام کردن موسیقی متال با پارامترهای موسیقی پراگرسیو راک دهه 70 میلادی سبک جدیدی رو با نام پراگرسیو متال بوجود آوردن.
دریم تیتر با ارائه آلبوم های موفقی مثل Images And Words و A Change Of Seasons و Scenes From A Memory توانست در طول دهه 90 میلادی پایه های سبک پراگرسیو متال رو محکم کنه. البته در این میان گروه های بزرگ دیگری مثل تول - اپث - سمفونی ایکس و لیکوئید تنشن نیز در توسعه و پیشرفت این سبک تاثیرات زیادی رو داشتن.
در بین گروه های یاد شده نیز گروه Liquid Tension Experiment در ارتباط با دریم تیتر هست. لیکوئید تنشن در واقع side project گروه دریم تیتر بود که اعضای اون Mike Portnoy (درامر) - John Petrucci (گیتاریست) - Tony Levin (بیسیست) و Jordan Rudess (کیبوردیست) بودن.
همونطور که از ساختار گروه پیداست یه گروه اینسترومنتال پراگرسیو متاله. گروه LTE در سال های 1998 و 1999 میلادی دو آلبوم بسیار قوی بی کلام رو منتشر کرد. آهنگسازی عالی و تکنیک فوق العاده اعضای گروه در کنار تئوری های بسیار پیچیده موسیقی این گروه رو به یه سوپر گروه تبدل کرده بود.
درباره اسم عجیب و غریب این گروه (Liquid Tension Experiment) باید بگم که این نام به پیشنهاد همسر جان پتروچی برای گروه انتخاب شد. این جوری که معلومه همسر جان پتروچی خیلی به مکانیک سیالات و هیدرولیک علاقه داره؟!
البته این اسم چندان بی مسما هم نیست. چون بعضی از آهنگ های گروه چنین حسی رو هم به شنونده میده!. مثلا در دو آهنگ Osmosis از آلبوم LTE 1 و Liquid Dreams از آلبوم LTE 2 تونی لوین در کل آهنگ با بیس صدای حباب در می آره؟!
بگذریم... این گروه فوق العاده در سال 1999 به کار خودش پایان داد و دلیل اون هم پیوستن Jordan Rudess به دریم تیتر بود و به قول Mike Portnoy از اونجا که 4/3 اعضای لیکوئید تنشن رو اعضای دریم تیتر تشکیل میدن دیگه ادامه دادن LTE بی معنیه! بنابراین آلبومی با نام LTE 3 دیگه در کار نیست و از این به بعد بعضی از آهنگ های لیکوئید تنشن در کنسرت های دریم تیتر اجرا میشه.
نتیجه گیری:
بنابراین خلاقیت موزیسین های فعال در سبک پراگرسیو باعث شد تا این سبک به نوع جدید تری در عرصه موسیقی تبدیل بشه و طرفداران سبک پراگرسیو راک که در دهه 80 میلادی تا حدودی از این سبک ناامید شده بودن بار دیگه شاهد قطعات عالی و استثنایی پراگرسیو باشن. البته این بار توسط موزیسین های جوان تر و با یه شکل جدیدتر؟!
موفق باشید...